به طور نسبی، توسعه وسایل نقلیه ایمنی داخلی نسبتاً زود است و سطح حفاظت نسبتاً پایین است. این به این دلیل است که خودروهای امنیتی داخلی و خودروهای کنترل شورش با اهداف مختلفی برخورد می کنند. خودروهای امنیتی داخلی عمدتاً علیه آشوبگران معمولی، آشوبگران و آشوبگران و غیره استفاده می شوند، در حالی که وسایل نقلیه ضد شورش از سطح بالاتری محافظت در برابر فعالیت های تروریستی سازمان یافته، حتی بمب های کنار جاده ای و خودروهای بمب گذاری شده برخوردارند.
در ترتیب سه عنصر قدرت آتش، تحرک و حفاظت از خودروهای جنگی زرهی، تفاوت های آشکاری بین خودروهای امنیتی داخلی و خودروهای رزمی زرهی عمومی وجود دارد. برای وسایل نقلیه ایمنی داخلی، حفاظت در بین سه عنصر در رتبه اول قرار دارد. این به این دلیل است که وسایل نقلیه امنیتی داخلی معمولاً همیشه در حالت تدافعی و پیشگیرانه هستند و معمولاً ابتکار عمل را برای حمله به عهده نمی گیرند و سعی می کنند از آسیب رساندن به افراد بی گناه جلوگیری کنند. ملاحظات اصلی در حفاظت از وسایل نقلیه ایمنی داخلی به شرح زیر است:
اول، گلوله های ضد تفنگ و قطعات گلوله. حداقل باید بتوان در برابر حملات نزدیک با گلوله های 7.62 میلی متری، حتی گلوله های زرهی سوراخ دار 7.62 میلی متری دفاع کرد و از حملات ترکش های توپ معمولی جلوگیری کرد.
دوم، حفاظت از مین. عمدتاً مین های ضد استاندارد ضد پیاده نظام و همچنین مین های کوچک ضد تانک. برخی از خودروهای امنیتی داخلی در خارج از کشور از صفحات زرهی V-پایین استفاده می کنند که هدف این است. اما استانداردهای حفاظت از مین آن مطابق با استانداردهای خودروهای ضد کمین امروزی نیست.
ثالثاً، محافظت در برابر بطری های آتش زا، مایعات سوزان و شلیک پرسنل از پشت بام ها و پنجره ها ضروری است. به طور کلی، کوکتل مولوتف اولین انتخاب برای شورشیان برای حمله به خودروهای امنیتی داخلی است. تولید و پرتاب مخفیانه کوکتلهای مولوتف ساده است و در صورت عدم حفاظ میتواند آسیب زیادی به خودروهای محافظ داخلی وارد کند، مانند آتشسوزی مخزن سوخت یا موتور. مقوله "بطری کوکتل مولوتوف" قبل از جنگ جهانی دوم یکی از این موارد است و حتی می توان از آن علیه تانک های سبک استفاده کرد. اقدامات انجام شده تقویت محافظ بالایی خودروی گارد داخلی و همچنین تقویت آب بندی درب و پنجره خودرو و حفاظت از توری رادیاتور سیستم خنک کننده موتور می باشد.
چهارم، از سوار شدن تظاهرکنندگان یا آشوبگران به اتوبوس جلوگیری کنید. می توان از شیرهای پرفشار یا گاز اشک آور موقت علیه آشوبگرانی که قصد سوار شدن به خودرو را دارند استفاده کرد، اما به طور کلی آسیب دائمی به پرسنل وارد نمی کند.
پنجم، سایر ملاحظات امنیتی. گاهی اوقات سرنشینان خودروی گارد داخلی مجبورند برای مدت طولانی در خودرو بمانند و در این زمان کولر یکی از پرطرفدارترین وسایل برای سرنشینان خودرو است. سرنشینان باید برای سوار و پیاده شدن راحتتر از خودرو استفاده کنند و دربهای امنیتی نیز وجود داشته باشد. علاوه بر این، بیشتر خودروهای امنیتی داخلی مجهز به بلندگو، برخی نیز به وسایل اعلامیه، تیغه های خراب کننده، نردبان های متحرک و غیره و برخی نیز مجهز به "توپ سنگی" (مانند خودروهای امنیتی داخلی اسرائیل) هستند که معادل "طوفان های شن دانه بزرگ" است که به طور مصنوعی ایجاد شده است و واقعاً نام های زیادی وجود دارد. بدنه به طور کلی از زره فولادی و ساختار تمام جوش ساخته شده است. البته سربازان یا پلیسهای مسلح در خودروی امنیتی داخلی عموماً کاملاً مسلح هستند و کلاه ایمنی به سر دارند، سپرهای محافظ و باتوم و گاهی اوقات جلیقههای ضد گلوله به سر میبرند که وقتی برای انجام وظایف خود از خودرو خارج میشوند، کاملاً مسلح هستند.